keek ik naar beneden om ze niet te hoeven zien. Ik praatte er met niemand over. Op de basisschool hoorde ik verhalen over geesten en glaasje draaien. Een klasgenootje vertelde dat je de volgende dag dood kon zijn, dat de geesten een kast op je konden laten val- len. Toen wilde ik er helemaal niets meer van weten."     Wanneer sloeg dat om? "Op mijn twintigste overleden mijn oma en een vriend. Mijn vriend verscheen in mijn dromen en ik droomde vaak dingen die uit- kwamen. Ik wilde weten of dat kon, of ik echt paranormaal begaafd was. Ik heb een paragnoste bezocht en zij zei: 'Jij bent net zo'n goede paragnost als ik'. Dat was een enorme bevrijding. Ik was dus niet gek. Sindsdien durf ik er open voor te staan. Ik begon toen ook overledenen te voelen; als ze me aanraken, voel ik dat ze over de haartjes van mijn arm aaien. Ik merkte dat het niet zo eng was als het leek, dat ik er zelf controle over heb. Negatieve energie hoef je niet toe te laten. Als je niet te bang bent en jezelf beschermt, kunnen kwade geesten niet bij je komen. Ik begon daarna ook steeds vaker pijn en emoties van anderen te voelen: rugpijn, hoofdpijn, pijn in de knie, boosheid en verdriet. Het is niet altijd fijn. In het begin dacht ik dat ik zelf steeds last had van. kwaaltjes, maar inmiddels heb ik het verschil geleerd tussen wat van mij is en van een ander." Je noemt jezelf niet alleen paragnost maar ook medium. Dusjij praat met dode mensen? "Ja. Het klinkt alsof ik psychisch gestoord ben, maar ik zie de energie van de overlede- ne. Als jij contact wilt met je overleden oma, kan ik dat proberen. Soms melden overlede- . nen zich al bij me voor ik het verzoek krijg. Ze vertellen me hoe ze zijn overleden, hoe ze dat ervaren hebben en vervolgens vertellen ze over de vrienden of familieleden die ik op bezoek heb. Ik hoor geen stem, ik krijg woor- den in mijn gedachten. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar ik krijg te voe- len wie die persoon was, hoe die zich gedroeg en hoe die praatte. Van sommige overledenen word ik energiek, ga ik achter elkaar zitten vertellen. Maar ik ben niet elke dag met do- den in gesprek, ik sta midden in het leven." Wanneer had je voor het eerst een goed gesprek met een overledene? "De eerste keer dat het overdag gebeurde, was op een verjaardag van een vriendin. Een meisje daar had het over een overleden leraar met wie ze een goede band had toen ze op school zat. Ze had het gevoel dat hij nog bij haar was. Ik vertelde haar dingen die van hem kwamen, ik hoorde hem praten en zag een beeld. Het was alsof hij de zon in zijn rug had. Ik kon zijn gezicht niet zien, al- leen zijn omtrekken en zijn donkere haar. Ik merkte dat het niet eng was om met overle- denen te communiceren, alleen maar mooi." Voorvoel je weleens iets wat je niet wilt weten? "Ja, natuurlijk! Ik kan letterlijk dromen wat er gaat gebeuren, maar soms is de droom ook symbolisch. Zo droomde ik dat ik mijn nichtje keihard hoorde huilen -ik was in ons ouderlijk huis, waar mijn zus nu woont. Ik vond mijn nichtje in de tuin, waar ze half over een biels hing. En ik droomde dat ik haar naar mijn oma moest brengen zodat die op haar kon passen -mijn oma was in die tijd al overleden. Kort daarna werd ik wak- ker. Ik was in paniek, móest het kwijt en ver- telde de droom aan mijn man. Aan mijn zus vertelde ik niets omdat ik haar niet On- gerust wilde maken. Twee dagen later bleek dat mijn nichtje een ernstige longontsteking had. Ze was aan het ijlen van de koorts, zo ziek was ze. Ik was bang dat ze zou over- lijden omdat ik had gedroomd dat oma op haar zou passen, maar gelukkig werd ze wel weer beter." Gelooft je man in bovennatuurlijke zaken? "Hij is nuchter, maar sinds hij mij kent en dit van dichtbij meemaakt, gelooft hij er ook in. Gelukkig wel, anders zou ik het nooit met hem over mijn werk kunnen hebben."

Is je zoontje ook paranormaal begaafd? "Ja. Dat voel ik heel sterk, al kan ik niet uitleggen hoe ik dat weet. Kinderen zijn er sowieso gevoelig voor, die staan met één been hier en met één been in de wereld waar ze vandaan komen. Mijn zoontje is nu één jaar en zijn paranormale gevoel zal de komende jaren alleen maar sterker worden." Als jij doodgaat, wat gebeurt er dan met jou? "Of je na de dood herenigd wordt, weet ik niet, dat vind ik zo'n groot woord. Maar ik denk dat je elkaar ziet en dat je elkaar kunt knuffelen. Dat gaat via gedachtekracht, na de dood heb je geen fysiek lichaam meer dat je afremt. Ik word in elk geval opgewacht door mijn oma en door mijn opa." De tranen staan in haar ogen. Annemarie wappert met haar hand. "pfff." Ze schiet vol, heeft een paar minuten nodig om bij te komen. Na een kopje thee gaat het weer. "Ik had met mijn ene oma een hechte band. Ze is in 2002 overleden," vertelt ze dan. "Het is niet voor iedereen zo natuurlijk, maar ik voel de aanwezigheid van de doden. Als ik voel dat mijn oma dichtbij is, mis ik haar heel erg. Het lichamelijke, dat mis ik het meest." Het is dus niet altijd zo troostend om contact te hebben met de doden? "Nee, vind ik niet. Mensen denken vaak dat een medium geen verdriet heeft, maar wij hebben er net zo veel verdriet van. Naar mijn ervaring duurt het langer voordat je kunt communiceren met een overledene die je na stond, dan met iemand die vreemd voor je is, echt waar. Bij mijn oma heeft het wel een half jaar geduurd. Het heeft twee kanten. Ik kan troost halen uit het feit dat ze er nog is en dat ik haar nabijheid kan voelen. Tegelij- kertijd kan ik extra sterk denken: was je nog maar hier." . Is je oma hier nu? "Ja, ze is hier al de hele tijd. Al in de auto toen ik de weg niet kon vinden. Ik heb haar gevraagd om me even te helpen." Kun je je eigen toekomst voorspellen? ' (Lacht.) "Zal ik het zeggen of niet? Ach, wat maakt het ook uit, ik vertel het gewoon. Ik voel dat een collega en ik ooit een televisie- programma krijgen. Ik zie ons in een studio zitten waar wij de opnames hebben en dat wij interviews hebben in andere tv-program- ma’s. Die beelden blijven terugkomen en als ik erop focus, krijg ik een kriebelend gevoel in mijn buik. Dit gaat gebeuren. De Viva-lezeressen kunnen later nagaan of ik gelijk had. We laten ons verrassen." De proef op de som: Annemarie geeft een miniconsult. Eens kijken wat er gebeurt... Ik probeer sterk aan een oom te denken die jong is overleden. Ik denk aan een overledene. Kun jij me vertellen aan wie? "Even kijken... Ik kan niet afdwingen welke. persoon iets doorgeeft. Ik zie een vrouwsper- soon. Een oma, denk ik, die jou wil bescher- men en veel bij jou is. Maar er is ook een manspersoon, die voelt jonger aan. Ik neem aan dat die ook is overleden?" Ik wil je niet beïnvloeden. "Oké. Ze blijven allebei nog een beetje op de achtergrond. Je oma voelt rustig, alsof ze in de gaten houdt wie er op jouw pad komt, heel beschermend. Ik krijg geen woorden door, maar zij lacht veel. Herken je dit?" Mijn oma was lief, maar lachte niet bijzon- der veel. Ze had zo veel kleinkinderen dat ze mij onmogelijk kon beschermen, althans niet toen ze nog leefde. Mijn ene oma is overleden, maar ik dacht aan iemand anders, aan een oom die is overleden. "Ik denk dat hij degene is die ik voel. Een levendige man die genoot. Hij was iemand die graag zijn eigen weg ging en de controle had over zijn leven. Hij kon genieten van wat er om hem heen gebeurde, hield ervan te observeren." Mijn oom genoot van het leven, maar hij was juist erg meegaand. Althans in mijn ogen. "Is hij jong overleden?" vraagt Annemarie. Ja. "Ik voel wel een band, alsof jij zijn lieve- lingetje was. Je oma voelt meer om je heen dan je oom. Zij is rustiger. Je oom is heel levendig, alsof hij daar veel aan het doen is." Mijn oom was levendig, maar dat zijn er meer. Zijn lievelingetje was ik bij mijn weten niet. Later mailt Annemarie: 'Ik voel sterk dat je oma je beschermt, ook al kon zij dat niet in het leven hier'.                                               HOME