Voor het verlies van mijn maatje en m’n oma, had ik ook wel is wat gezien. Maar dat maakte mij bang en drukte ik weg, ik wist niet wat het was, verbeelding of niet, maar ergens wist ik dat het er zat.
Ik had altijd het gevoel dat ik niet alleen was, misschien herken je het zelf ook wel. Bijvoorbeeld als je de trap oploopt, waarbij je het gevoel hebt dat iemand je op je hielen zit. Achteraf is dat wel grappig hoor en heeft het zeker wel humor, maar op dat moment voel je iets maar je ziet niets. Nu weet ik en misschien jij ook wel wat dat gevoel veroorzaakte.
Als je gids of je beschermengel of misschien wel een overleden dierbare je aanraakt kun je een soort van tinteling voelen op je hoofd of op je gezicht, of gekriebel, heel subtiel vaak. Dat is gewoon al een ongelooflijk mooie ervaring die ik iedereen toe wens.
